دلنوشته های تنهایی من

آواز عاشقانه ی ما در گلو شکست

حق با سکوت بود ، صدا در گلو شکست

دیگر دلم هوای سرودن نمی کند

تنها بهانه ی دل ما در گلو شکست

سربسته ماند بغض گره خورده در دلم

آن گریه های عقده گشا در گلو شکست

ای داد، کس به داغ دل باغ دل نداد

ای وای ، های های عزا در گلو شکست

آن روزهای خوب که دیدیم ، خواب بود

خوابم پرید و خاطره ها در گلو شکست

" بادا " مباد گشت و " مبادا " به باد رفت

" آیا " ز یاد رفت و " چرا " در گلو شکست

فرصت گذشت و حرف دلم ناتمام ماند

نفرین و آفرین و دعا در گلو شکست

تا آمدم که با تو خداحافظی کنم

بغضم امان نداد و خدا .... در گلو شکست

مست که می شوی

مست که می شوم،

عجیب می شویم خرابِ تنگِ آغوش یکدیگر

لحنِ نفس هایت که گیج می زند،باز

آویخته می شوی نم نم

از تپش هایِ حلقه شده ی گیسوانم،

خوب میدانم

خوب میدانی،

مالکِ یکدیگرند آغوش هایمان